Inhoudsopgave
Blijf op de hoogte van alles wat u moet weten over beleggen
Na de astronomische stijging van ruim 100 procent in één jaar tijd, zagen we de goudprijs fors corrigeren vanaf eind januari. In een tijdsbestek van drie dagen verloor goud ongeveer 21 procent van zijn marktwaarde. De grote vraag is natuurlijk: moeten we die koersdaling beoordelen als het einde van de bullmarkt of blijven de vooruitzichten goed?
Het antwoord is minder zwart-wit dan de koersgrafiek doet vermoeden. Voorlopig lijkt de daling vooral het einde te markeren van de extreme goudkoorts die in de eerste weken van 2026 zichtbaar was.
In financiële markten is euforie zelden een duurzaam fundament. Zodra taxichauffeurs, kappers en verre neefjes enthousiast beginnen te praten over een belegging, nadert vaak het moment waarop de laatste koper al heeft gekocht en een top in zicht komt.
Dat patroon zagen we niet alleen bij goud, maar nog sterker bij zilverprijs. De snelheid van de stijging, de brede aandacht en het toenemende gevoel dat “iedereen” moest instappen, zijn klassieke kenmerken van een oververhitte fase binnen een bullmarkt.
De koersdaling die daarop volgde was dan ook waarschijnlijk vooral een reactie op die oververhitting. Op het hoogtepunt van de gekte stappen mensen niet langer in om fundamentele redenen, maar simpelweg uit angst om de boot te missen.
Juist dat soort beleggers mist overtuiging en verkoopt vaak weer zodra de koersen beginnen te dalen. Daardoor verloopt het laatste deel van een stijging vaak explosief, maar is de correctie die erop volgt meestal nog explosiever.
Voor beleggers die kijken naar de lange termijn zijn dit soort koersbewegingen niet relevant. Het is spectaculair om goud en zilver tijdelijk als een raket te zien stijgen, maar juist de meest explosieve fases blijken zelden houdbaar.
Die uitbarstingen van euforie kun je daarom beter beschouwen als ruis. Zichtbaar en luidruchtig, maar zelden bepalend voor de richting op lange termijn. De kernvraag ligt dieper: zijn de fundamentele krachten achter de stijging daadwerkelijk veranderd? Dat waren immers de krachten die resulteerden in een explosieve periode van goudkoorts. De gekte kwam niet uit het niets.
Zolang geopolitieke spanningen aanhouden, schuldenniveaus historisch hoog blijven en centrale banken gevangen zitten tussen inflatiebestrijding en economische groei, blijft het structurele argument voor edelmetalen grotendeels intact.
Op momenten van extreme beweging helpt het vaak om terug te keren naar de kern. Goud is in essentie een financiële asset die losstaat van politiek en economie. Dat klinkt abstract, maar betekent simpelweg dat het voor goud weinig uitmaakt of China of de Verenigde Staten de dominante wereldmacht is.
Je kunt stellen dat goud in theorie grotendeels ongevoelig is voor geopolitieke machtsverschuivingen. Voor aandelen ligt dat fundamenteel anders. Bedrijven als Apple en Tesla zijn juist sterk afhankelijk van het mondiale economische en politieke krachtenveld, en daarmee van de positie van de Verenigde Staten binnen dat systeem.
Momenteel bevinden we ons in een fase van verhoogde geopolitieke onzekerheid. Het beleid van Donald Trump zorgt er bijvoorbeeld voor dat in Europa steeds nadrukkelijker wordt getwijfeld aan de mate waarin men op de Verenigde Staten kan blijven leunen als bondgenoot. Daardoor groeit de wens om zelfstandiger te worden, niet alleen op het gebied van defensie, maar ook op technologie.
Die beweging is breder zichtbaar. Ook in Japan, waar Sanae Takaichi deze week de verkiezingen won, klinkt de roep om hogere defensie-uitgaven luider. De zorgen over China nemen toe, terwijl tegelijkertijd twijfel bestaat over de vanzelfsprekendheid van volledige Amerikaanse steun in een eventuele crisissituatie.
Op meerdere fronten verschuiven de geopolitieke verhoudingen dus langzaam. Dat hoeft niet direct tot extreme scenario’s te leiden, maar één conclusie dringt zich wel op: de onzekerheid over hoe de wereld er morgen uitziet, is duidelijk toegenomen.
Precies dat maakt het investeren in goud en investeren in zilver aantrekkelijker op dit moment. Wanneer de toekomst minder voorspelbaar wordt, passen beleggers hun portefeuilles aan. Steeds meer partijen lijken te beseffen dat een bescheiden allocatie naar edelmetalen in dit geopolitieke klimaat geen overbodige luxe is, maar eerder een vorm van verzekering tegen het onbekende.
De geopolitieke onzekerheid staat bovendien nog los van een tweede structureel probleem: de wereldwijd oplopende staatsschulden. Dat vraagstuk zal waarschijnlijk eerder versnellen dan afremmen, juist omdat we in een fase terechtkomen waarin bondgenoten elkaar minder vanzelfsprekend vertrouwen.
Extra investeringen in defensie moeten immers ergens van worden betaald. In de praktijk betekent dat vaak nieuwe schulden. Geopolitieke spanning wordt zo al snel een rechtvaardiging voor verdere verruiming van begrotingen, en daarmee voor een nog snellere toename van de schuldenlast.
In dat licht lijkt het voorbarig om de recente koersdalingen van goud en zilver te bestempelen als het einde van de bullmarkt. Op de lange termijn blijven de vooruitzichten immers gunstig en lijkt het fundamentele draagvlak aanwezig voor een sterk decennium voor edelmetalen.
De goudprijs daalde 21% in drie dagen na een explosieve rally. Is dit het einde van de bullmarkt of juist een gezonde correctie? Ondanks de paniek blijven de fundamentele vooruitzichten sterk in een wereld vol geopolitieke onzekerheid en oplopende schulden.
De nieuwste updates, analyses en inzichten uit de wereld van edelmetalen en financiële markten
Socials
